Verslag wandeling Wortel Kolonie 20/07/2014

Zoals altijd begaven we ons met volle moed naar het marktplein van Schoten voor weer eens een leuke wandeling.  Men voorspelde regen en plaatselijk onweer maar daar lieten we ons niet door afschrikken.  Paraplu’s en regenjassen lagen achterin de auto.  Spijtig, maar er waren maar 6 wandelaars: Jos en Magda, Hansie en Liliane, Johan en ik.  Desondanks  zouden we er een gezellige dag van maken .  Dus wij richting Hoogstraten gereden waar we “de Frans” moesten ontmoeten.

Frans Gillis is de parcoursmeester van wandelclub “KVG-Hoogstraten” die voor ons deze prachtige wandeling had uitgestippeld.  We wisten echter niet dat de Frans een doorwinterde wandelaar was en dat hij niet terugdeinst voor 50 km.  Maar aan de gespierde benen vanonder zijn short kon je dat wel vermoeden.  De Frans zou ons vanuit Hoogstraten voorrijden naar de plek van vertrek.  Maar eerst nog een stevig ontbijt natuurlijk.  In “De slinger” werden we ontvangen door een vriendelijke dame en heer die alles voor ons hadden klaargezet.  Lekkere pistolekes met beleg, yoghurt met granen en zelf opgelegd fruit (zonder toegevoegde suikers) zoals Frans zei, want hij leeft graag gezond  en als toetje nog lekkere geitenkaas en camembert of minikoffiekoekjes.  Alles à volonté.

We polsten voorzichtig naar de lengte van het parcours.  O, dat gaat best meevallen want het was opgedeeld in kleine stukken.  Ok, we waren er klaar voor en trokken onze wandelschoenen aan.

Het eerste stuk was ongeveer 4,5 km tussen vennen, weiden met koeien die ons dromerig aankeken, en langs enkele prachtige dreven . Ons Liliane had de fotocamera voortdurend in den aanslag om de prachtigste kiekjes (geen kiekens) te schieten.  Plots zagen we een bordercollie. Hij lag rustig op de weg.  Maar uiteindelijk kwam hij onze richting uit om onze Sushi, mijn Jack Russelke, te besnuffelen.  Maar de verhouding in lengte en grootte klopten niet natuurlijk.  Iets verderop zat de herder met een tweede hond.  Hij floot virtuoos op een fluitje en de honden dreven op zijn bevel een kudde schapen netjes bij elkaar.  We stonden allemaal versteld van hun samenwerking.  Maar wij niet alleen, ook fietsers stopten om dit gade te slaan.  De honden waren waarschijnlijk in Engeland opgeleid want de gesproken bevelen werden in het Engels gegeven.  Magda had waarschijnlijk al een wandeling in gedachten met familie want er werd al vlug opgezocht of ze die herder nog eens kon komen gade slaan.  Er was wel ergens een www.-adres waar je hierover inlichtingen kon nemen, zei de Frans.  Aan een grote plas waar Frans in zijn jeugd met de school ging zwemmen (maar dat is al een tijdje geleden!) was een mooi rustpunt waar in een overkapping nestkastjes hingen in de nok voor zwaluwen en ook speciale nestkasten voor de vleermuizen.  Soms zou je bij valavond hier honderden vleermuizen kunnen zien die allemaal verlekkerd zijn op insecten. En die waren er ook en dat konden we af en toe aan den lijve ondervinden.  Uiteindelijk kwamen we rond 11 uur terug  aan de slinger,  De slinger is gelegen naast “De klapekster” een ontmoetingsplaats van Natuurpunt, stond de vriendelijke dame en heer weer in de deuropening op ons te wachten.  Er stond weer een heerlijke kop koffie klaar met zelfgemaakte kwarktaart.  Dat hebben we ons lekker laten smaken.

Hop, naar de volgende kilometers.  Dit stuk ging richting “Bolks Heike” een gezellige taverne te midden van het groen.   We vertrokken langs de hoge omheining van de strafinrichting van Wortel.  En nog steeds geen druppel regen gevangen.  Maar ik verzekerde iedereen dat wanneer ik een paraplu bij had het niet zou regenen.  Weer konden we genieten van een heerlijk landschap.  Paadjes waar je anders nooit komt hebben we nu dank zij de Frans ontdekt.  Want Jos zei “Die kent dat hier op z’n duimeke, want hij is hier geboren en getogen”.   Weer  volgden we , mannen voorop en vrouwen achteraan (zoals dat hoort), de Frans, langs weiden met kalfjes die gekweekt worden om later op ons bord te belanden, een aardbeien kwekerij en lieflijke bospaden om uiteindelijk onze taverne te bereiken waar we een heerlijk smoske of iets anders konden eten.

Na voldoende rust kregen we te horen dat we verder moesten naar de “Bouwhoeve” waar een heerlijke coupe ijs op ons zat te wachten.  Stilaan begonnen we de kilometers in de benen te voelen.  En warempel de zon kwam erdoor wat voor de nodige drukkende hitte zorgde.  Liliane had haar zakdoek bovengehaald om het zweet op haar voorhoofd  weg te vegen.  Onderweg kwamen we nen eierenboer tegen die de eieren van AH leverde van loslopende kippen.  De kippen liepen tussen de maisvelden.  Dus het is toch waar dat kippen mogen loslopen.  Het hoeve-ijs smaakte overheerlijk en vooral de frisse trappist en andere drank ging er vlot binnen.  De mannen stonden ook in bewondering voor den daktimmer van het immense dak van de tot ijssalon omgebouwde schuur.  En de zaak draaide goed want zowel binnen als buiten op het terras zat het bomvol.  Maar nu werd het even moeilijk om onze weg weer aan te vatten want zoals ge weet “De laatste loodjes wegen het zwaarst”.  Na een plaspauze moesten we toch weer op weg naar onze auto, die stond nog op de parking aan “De slinger ”.  Liliane en ik kregen het even moeilijk maar de Jos sprak ons moed in.  Ginder in dat bos is het, maar hij zei er niet bij dat dat bos héél  diep was.   En eerst liepen we nog door velden achter de gevangenis van Hoogstraten,   de kerktoren ons regelmatig opviel  en waar den boer juist al dan niet opzettelijk gemest had.  Dus moesten we tussen de meststrepen laveren.  Ook werden we door Jos op de plek gewezen waar hij bij de voorbereiding van deze tocht een fameuze totter gedaan heeft en waar een lieve dame van het industrieterrein hem vriendelijk naar haar huisarts begeleid heeft.  Enkele draadjes in zijn kin doen hem er nog aan herinneren, maar gelukkig had hij geen breuken.

Toen we eindelijk aan de auto toekwamen was iedereen blij kousen en schoenen te kunnen uittrekken.  Wat een opluchting.  Volgens de App op Johan zijn telefoon hadden we 28.000 stappen gezet wat overeen komt met iets meer dan 22 km.  Amai men voeten.  Wat waren we blij om onze benen om 18.00 uur onder tafel te steken in een cafeetje juist over de grens met Nederland en ons te goed te doen aan een pan spek en eieren en véél koffie.  De pan werd steeds bijgevuld tot je zei dat het genoeg was. 

We waren moe en voldaan, hadden vele gezellige gesprekken en de weergoden waren ons echt welgezind.  En de Frans was een fantastische, sympatieke  gids. Bedankt Frans kom gerust ook eens met ons wandelen maar we zijn wel echte Bougondiërs en de tochten zullen niet zo lang zijn, onze volgende ontmoeting is op 7 september e.k. in Brugge.  Altijd welkom!

Ook voor onze clubleden is dit nog eens een uitnodiging, hoe meer zielen hoe meer vreugd.  Inschrijven is de boodschap, profiteren van de geneugten van het leven een must!!!

Lea

© Wandelclub Kaddish vzw 2016 -  p/a Jos Van Bavel, Eikenlei 115, 2960 Sint-Job-in’t-Goor