UW PARTNER IN BANK EN VERZEKERINGEN.

Fotoreportage Eddy Coudeville Klik hier

Fotoreportage Willy Palmkoeck Klik hier

Fotoreportage Jean Pierre Declerck Klik hier

Wandelclub Kaddish, jàààren geleden ontstaan via het Jeugdhuis is vandaag onze gastheer in Ekeren. Met de trein sta je er in zowat een uurtje en de start in de basisschool van het GO is slechts een steenworp ver. Ik word er hartelijk ontvangen door voorzitter Jos Van Bavel, inschrijven en het parkoers bekijken. Zie ook dat de ganse opbrengst van deze wandeling gaat naar de VZW de 4 Notelaars, een tehuis dat een 30 tal mentaal gehandicapten herbergt. Afstanden gaan van 6 tot 22,8 km en voor deze laatste ga ik.

Over de speelplaats van de school komen wij in een achterliggende wijk waar alle straten bloemennamen hebben. Heel vlug echter gaan wij de natuur opzoeken. Een zandig pad kronkelt tussen de spoorweg en weiden en velden tot een spoorwegknooppunt bereikt wordt. Het is even draaien en keren om aan de overkant het natuurgebied Oude Landen binnen te wandelen. Eerst nog op een grindpad tussen lage struiken, maar gaandeweg zoeken wij smallere paadjes op, lopen kilometers tussen wilgenbosjes, hagelwitte berken, volgen even een grillig kronkelende Oudelandse Beek, terug een breder pad, maar al even vlug duiken wij opeens tussen de struiken, brugje over en wij verdwijnen tot manshoogte in een rosbruin rietveld. Wij zijn er tussenuit als wij de “pampa“ dwarsen een brede grasvlakte waar Galloway runderen ons van tussen de struiken gadeslaan. Oh, ja, bij Kaddish hebben ze er iets op gevonden om de volumineuze vlaaien te ontwijken door er middenin steeds een stokje in te planten. Na nog wat moerasbosjes staan wij langs de weg dichtbij de kerk waarvan de toren half in de mist gehuld is. Eerst wordt de mooie eikendreef van het villapark nog doorkruist, draaien een toertje rond de kerk om na 8 km de rustpost in de Lambertusschool te gaan opzoeken.

Fata morgana, ik zie een appartementsgebouw op wandel. Bij nader toezien is dit een schip dat bij de containerterminal van de Noorderdokken het zilte nat gaat opzoeken. Onder knisperende hoogspanningsmasten gaat het de Bospolder terug in, lopen langs een kanaaltje waar karekiet zingt in het riet en rietgors op een rietpluim wuift. Opmerkelijk is dat zeeaster hier midden november nog welig bloeit. Achter de afsluiting van de containerterminal wordt een stukje industrie doorlopen en dan gaat het recht op Ekeren af. Nog een parkje door, wat sportvelden voorbij, worstelen ons door de wegenwerken en komen zo terug op de rustpost waar medewerkers handen tekort komen om iedereen van spijs en drank te voorzien.

Nog 7 km tot het einde. Wij lopen de Sint-Lambertuskerk voorbij recht naar het stadspark. Tussen honderdjarige beuken bereiken wij midden het park de prachtig gerestaureerde 16de eeuwse waterburcht Hof van Veltwijck. We draaien er helemaal rond, komen via het poortgebouw op een scheef kasseitje in een lindelaan waar wij even een oogje werpen op de villa Geniets. Een stil asfaltwegje midden het groen stuurt ons naar het station, klauteren een trap op, komen de brug over en staan wat verder rechtover de start. De langste afstand maakt hier nog een ommetje door het Veltwijckpark. Onmiddellijk voor ons het kasteel en kunstencentrum Hof de Bist. Erachter het park, waar voetbalclub Germinal eertijds zijn stek had, in zijn mooiste herfsttooi. Over een brugje en tussen wat vijvers komen wij er uit, lopen voorbij de stadsmagazijnen tot de Antwerpse Steenweg die wij afdraven, het hoekje om en wat verder zit onze wandeling er op.

Wie Antwerpen zegt denkt onmiddellijk aan de haven en verstedelijkt gebied. Niets is minder waar. Wandelclub Kaddish verraste ons met een dijk van een natuurwandeling, één van de mooiste van het bijna voorbije wandeljaar en bovendien komt dit nog een goed doel ten goede. Zeker een aanrader voor de toekomst.

Vrijdagochtend vroeg, héél vroeg, vertrokken we volle moed zij het een tikkeltje zenuwachtig (qua organisatie) richting Bastogne. Daar aangekomen werden we geconfronteerd met de eerste perikelen. Parkingplaats afgesloten wegens festiviteiten. Onze uitgezochte ontbijtplaats (waarmee we een week op voorhand voor de 2e maal bevestiging hadden gekregen) bleek gesloten te zijn. Dan maar ergens anders binnengetrokken waar we zo snel mogelijk ( deze mensen waren uiteraard niet voorzien op ons bezoek) naar eigen keuze werden bediend. We moesten nergens “tikken”, dus tijdsgewijs geen probleem. Daarna verder naar ons hotel in Scheidgen.

Daar aangekomen mochten we onmiddellijk op onze kamers wat wel een aangename verrassing was. Na een grapje van onze hoteleigenaar die deed of hij niets wist van onze bestelde lunch, konden we “weeral” aan tafel. Het was duidelijk honger zouden we dit weekend niet lijden (dorst ook niet bleek later!). Goedgevuld konden we aan onze eerste wandeling beginnen. Het weer hadden we in ieder geval mee. De organisatie had  zomerse temperaturen besteld.

Ver moesten we het niet gaan zoeken want de start van de wandeling was vlak naast ons hotel. Langs de weiden met prachtige vergezichten op bos en dal, trokken we richting Consdorf. Na een klein half uurtje kwamen we daar aan. Een gezellig portugees terrasje in de zon konden we niet weerstaan. Al vlug werden er nog enkele stoelen extra naar buiten gehaald zodat iedereen een plaatsje had. Was het omdat ons luxemburgs-portugees niet zo goed was of omdat de tapdame onze voorzitter nog herkende van de voorbereiding, in ieder geval bij elke ronde kreeg hij steevast  2 glazen witte wijn . Na wat gezellig gekeuvel trokken we dan uiteindelijk toch verder op onze “C4”-wandeling. Laverend tussen caravans en weekendhuisjes passeerden we nog een ontmantelde relikwie uit WO II . Even verder doken we de vallei in en kwamen we zo in de bossen terecht. Aan een wandelboom (= paal met allerlei plakaatjes vol info) kregen we van onze voorzitter een deskundige uitleg over de “Mullertrail” en aanverwanten (waar we nu een stukje van aan het verkennen waren). Terwijl het zonnetje maar bleef schijnen, wandelden wij op en neer onder de bomen, langs rotspartijen en over de rivierbruggetjes. Hier en daar werden we door onze gids-voorbereider op enkele eigenaardigheden, langs ons pad, gewezen. Grillige overhangende rotsen, beschilderde stukken en devote boodschappen van onze voorvaderen. Na het nodige klim en daalwerk moesten we het bos verlaten, om zo nog een laatste steile helling terug naar ons hotel te trotseren. Op het terras van het hotel werd dan nog snel het verloren vocht van de wandeling terug aangevuld met de plaatselijke drank-specialiteiten.

Na een frisse douche konden we voor de derde maal onze magen vullen. Er was iets naar ieders smaak en ook nog extra kaas voor als je toch eens iets niet lustte. Omdat de patron een echte wijnliefhebber en –kenner was konden we kiezen uit een ruim gamma van deze godendrank. Na het eten was iedereen nieuwsgierig wat het animatieteam voor hen in petto had. Daarom vertrokken we spoedig naar ons feestzaaltje waar het spektakel kon beginnen. Wat de mensen niet wisten is dat zij diegenen zouden zijn die zelf voor de animatie zouden zorgen. We werden opgesplitst in 2 groepen; mannen en vrouwen. En dan kon de wedstrijd beginnen met als hoofdprijs de eer van het sterkste geslacht te zijn. Na een aantal praktische proeven, die professioneel op scherm (dank u Charles) werden voorgedaan door het animatieteam en enkele rode draadkronkels werden, zeker verdiend (want enkele mannen die blijkbaar meer aan de bar gestaan hadden, vonden het nodig om niet altijd even fair te spelen), de VROUWEN, de winnaar. Nadien moesten de mannen  via een door hen gekozen tegenprestatie (lied of gedicht) hun verlies toegeven (wat door met drank bezoedelde hersenen blijkbaar niet zo goed meer mogelijk was). Na nog een zatte poging om de vrouwen de schrik op het lijf te jagen, eindigde de avond eerder chaotisch. Desalnietemin had het animatieteam dit jaar toch ook weer zijn best gedaan.

De volgende ochtend na een uitgebreid champagne ontbijt vertrokken we terug gepakt en gezakt met onze pic-nic naar Bech voor onze 2e wandeling.

Een klein ritje met de auto bracht ons tot “Bech-Gare” oftewel het oude station van Bech. Nu is dit gerenoveerd en doet dienst als sanitaire blok voor de omliggende camping. Ook vandaag was de zon van de partij en konden we de wandeling aanvatten in onze zomeroutfit. Op het parcours van de wandeling waren er hier en daar nuttige info-borden en leuke “doe-dingetjes” aanwezig. Een prettig initiatief van de plaatselijk cultuur instanties. Sommigen zagen hierin al en voorproefje van de Quiz van zaterdagavond. Onderweg werd er nog getracht om de oude café-madame toch te laten opendoen, maar onze vriendelijk smeekbede mocht niet baten.

 “ GESLOSSEN” klonk het achter de voordeur of althans iets in die aard. Dan nog maar wat op de tanden bijten tot aan onze afspraak bij café “KOCH”. Na de herschikking van de terrastafeltjes ( een terugkerende bezigheid van kaddishenaren op WWE) kon iedereen genieten van het deugdoend zonnetje en de frisse “boere-buiten” geuren die ons vanuit de vallei tegemoet kwamen. Zelfs “Febrèse” zou hier niet tegenop kunnen denk ik. Onze lunchpaketten werden aangesproken, marsen, appels en broodjes werden uitgewisseld tot iedereen zijn gading had gevonden.

Verhalen over de nog te ontdekken “tunnel” maakten iedereen nieuwsgierig naar het vervolg van de wandeling. Gelukkig was er verlichting voorzien in de oude treintunnel zodat we mekaar toch nog konden verstaan terwijl we erdoor wandelden. Wel een pakje frisser erin dan daarbuiten, maar de inspanning, nodig om het aantal lichtarmaturen te tellen, kon de koelte toch wat verzachten. Even voorbij de tunnel kwamen we dan weer terug bij onze auto’s aan. Nog even terug naar het hotel om ons klaar te maken voor de grote wijnproeverij van deze namiddag. Na nog wat richtlijnen waar we met de auto verwacht werden konden we op weg naar de lokale wijnboer (ook leverancier voor ons hotel trouwens), om daar na deskundige uitleg de nodige wijnen te degusteren. De meisjes (sterkste geslacht voor dit weekend, nvdr) althans de meeste toch, hadden zich buiten op het erf genesteld om daar een eigen feestje te bouwen. Er werden dansinitiaties gegeven en er werden zelfs opnames gemaakt voor “ Boer zoekt Vrouw”. Vrolijk en voldaan en na de nodige aankopen vertrokken we terug naar ons hotel voor het laatste avondmaal.

Yves en Mia nodigden ons daarna uit voor de ondertussen traditionele zaterdagavond kwis. Ditmaal mochten de mensen hun eigen groepjes samenstellen. Dan volgde zoals gewoonlijk een fijn uitgekiende kwis met onze dank aan Yves en Mia. Na een nek aan nek race werden de winnaars bekendgemaakt en konden we naar believen naar de bar of onze bedstee trekken.

Zondag morgen : het ontbijt was er eentje met gemengde gevoelens. Enerzijds was het WWE  aan zijn laatste dag toe. Dus afscheid nemen. Anderszijds lag er voor de “diehards”  nog een laatste wandeling in het verschiet. Dus gezonde nieuwsgierigheid.

Na het ontbijt moesten we helaas al afscheid nemen van onze beste vriend Charles. Andere verplichtingen dwongen hem (een beetje tegen zijn goesting ?) om ons al wat vroeger te verlaten. Na een waardige uitwaai-ceremonie, gingen we ons lunchpakket ophalen en na het afrekenen en valiezen inladen vertrokken we dan eindelijk naar Larochette. Een schilderachtig dorpje gedomineerd door een prachtig middeleeuws kasteel ( enfin “den overschot“ toch) boven op de heuveltop. Gelukkig konden we ondanks de drukte van een mountain-bike evenement toch nog enkele parkeerplaatsen bemachtigen. Ook vandaag was er geen wolkje aan de lucht ( hoe weten we toch dat we dan op WWE moeten gaan he!) en nadat iedereen voorzien was van het nodige schoeisel en drankjes vertrokken we voor onze 8.8 km wandeling. Na een ½ km drukke baan doken we resoluut het bos in dat we niet meer zouden verlaten tot aan onze lunch-stop. Zachtjes klommen we steeds hoger en hoger. Het riviertje gleed maar dieper en dieper naar beneden. Ongeveer half weg konden we het kasteel “Meysembourgh” bewonderen. Nou ja, bewonderen, enkel het dak stak nog hier en daar een stukje boven de stellingen uit. Een speciaal voor Kaddish neergezet toilet was voor sommigen meer dan welkom. Ook hier niets dan lof over de goede en duidelijke bewegwijzering van de verschillende wandelpaden.  We trokken verder en af en toe kwamen de mountain-bikers ook op onze route. Af en toe nog een klimmetje en nadien het nodige afdalinkje brachten ons feilloos tot bij de camping. Daar wachtten Alice en Josee ons reeds op met de lunchpaketten. Onder een gezellige tent konden we met de nodige drankjes in de buitenlucht genieten van onze broodjes en fruit. Maar niet voordat we de tafeltjes weer naar onze goesting herschikt hadden natuurlijk (Kaddish he!). Na de pic-nic was het nog maar een kwartiertje terug tot op de parking. Toch slaagde er een deel van de groep in om een binnenweg te vinden die hun vlugger beneden deed komen. Diegenen die het juiste pad bleven volgen werden daarvoor beloond met enkele prachtige panorama’s van het kasteel en omgeving van Larochette. Op de parking werd er dan uitgebreid afscheid van mekaar genomen. De tijd vliegt snel als men zich amuseert! En dat hebben we de afgelopen dagen met volle teugen gedaan. Wandelingen,animatie,wijn proeven, kwissen, gezellig kletsen en goed eten. Dit alles heeft van dit WWE weer een topper gemaakt.

De meesten vertrokken rechtstreeks huiswaarts. Enkele die door toedoen van “ene vrouwspersoon” dachten dat Durbuy (niet ver van de autostrade liggende) nog een leuke tussenstop zou zijn, kwamen toch ietwat bedrogen uit. Zij hadden niet gedacht dat zij, door een oprit te missen, nog een volledige “ Tour d’Ardennes” zouden krijgen. Was er één Ardeens dorpje dat ze niet zijn tegengekomen, ik denk het niet! Vanwege deze persoon nog een welgemeende sorry. Uiteindelijk is toch iedereen veilig thuisgekomen en was het weerom een weekend om U tegen te zeggen.  Tot volgend Jaar ?????

                                                                                                                      W&A

Op deze wat druilige morgen stonden we met zijn zeven nog even te schuilen onder de bogen op het Schotense marktplein. Het ietwat magere deelnemersaantal kon het enthousiasme echter niet kelderen. “On route” zei de voorzitter en weg waren we snorrend over de tamelijk natte E313 richting afrit 23. Bij de jeugdherberg “Boswachtershuisje”  in Westerlo hebben we onze wagens netjes geparkeerd om daarna ons klaargezet ontbijt te nuttigen. Ondertussen was de regen verder weggedreven naar andere oorden.

Na wat afspraken over waar Alice moest zijn voor het middageten trokken we onze wandelschoenen aan om het land van “De Merodes” te gaan ontdekken. Al vrij vlug passeerden we het Kasteel de Merode dat sinds 1973 dienst doet als gemeentehuis. De Brabantse neogotiek werd prachtig gerestaureerd en de voortuin mag er ook best wezen.

 We trekken verder van knooppunt naar knooppunt. Via een voetgangerstunnel bereiken we de grote markt met zijn monument voor de gesneuvelden van ’14-’18. Verder nog even langs de kerk om terug de natuur in te duiken. We volgen even de Grote Nete( nou groot?) steken over via de mooie Kaaibeekbrug om verderop “Het Varenbroek” bosgebied in te duiken.

Van regen geen spoor meer en als de zon erdoor komt vliegen de Cegelec-vestjes meteen de rugzak in. Links en rechts zien we nog enkele beschermde kasteelhoeves maar het is vooral de prachtige natuur die ons hier doet genieten. Even lijken de knooppunten wat in de war maar dank zij een goed kaartje en wat gezond verstand komen we zonder kleerscheuren op de plaats voor ons  middagmaal aan .Op het grote terras van “Mie Maan” zat  Alice al gezellig op ons te wachtten. De verschillende spagetties , tagliatelli’s of  reusachtige salades, geaccompanieerd met de nodige streekbiertjes( mie maantrapper) deden deugd aan ons hartje en zouden ons voor het 2e deel zeker genoeg energie moeten verschaffen. Na de maaltijd doken we weer de bossen in. Via de “Lourdeskapel”, “het Trammetje(een beschermde oude sluis)”, kwamen we alweer terug bij de Grote Nete. Even verder kregen we een mooi zicht op het “Kasteel Prins de Merode” (= niet het gemeentehuis van bij de start van de wandeling). Even een verpozing op een bankje langs de Nete deed iedereen zachtjes wegdromen van mooie prinsessen,   prinsen op vurige paarden en grote kastelen, prachtige landerijen en weilanden met wuivende tarwevelden.  

Maar lang mocht ons gemijmer niet duren want Alice wachtte ons reeds op bij de jeugdherberg. Even nog wat bosbesjes plukken terwijl de paarden voorbij galloperen. Hier en daar toch nog even stilstaan bij een bijzonder plantje, een mooie bloem of een bosspreuken-boek achtergelaten door de kabouters van het Sprookjesbos. Terug aangekomen bij het Boswachtershuisje hadden we ons drankje wel verdiend.

En nog was de dag niet gedaan want ons avondmaal was geregeld bij “de Serge” van de ons alombekende “Zevenster”.

Een op eerst zicht bomvolle zaal had toch nog plaats voor 7 hongerige kaddishenaren. En met de uitsmijters achter de kiezen hebben we met zijn allen afscheid genomen van deze prachtige dag. Dit was tevens onze laatste “eigen wandeling” van het seizoen. Hoewel, de wandelingen op het WWE zijn toch ook eigen of niet soms? In ieder geval verwachtten we jullie daar allemaal zeker terug. Vergeten we ook onze Buntsentocht, de Bowling en het bedanketentje niet.

PS: Dank aan Eddy voor de weerom mooie foto’s van deze wandeling.

elpewe

het diner. Vandaag gaan we naar Lommel (?!) Neeeen, we gaan naar Donkmeer, beter bekend als Overmere - Donk, met één van de mooiste binnenmeren van Belgie?. Het was gewoon een drukfoutje in het jaarprogramma, maar dat geeft niet, waarom niet van Lommel naar Overmere rijden, dat kan ook, maar dat hebben we niet gedaan.

We waren nog maar net onder de Kennedytunnel en de autobandjes kregen wel een lading water te verwerken. Maar zoals altijd hebben we geluk – aangekomen op onze bestemming, was het droog. Droog buiten en droog in het café – dat was niet open om ons een kop koffie te presenteren. Maar daar gaan we nu echt geen probleem van maken, stappen maar en we komen nog wel een pit-stop tegen.

Marc en Herman hebben ons weer een stukje mooie natuur laten zien – water, riet, paadjes en paardjes (aiai). Een pad hier en een pad daar, maar wij hebben het Bareldonkpad gevolgd. Gelukkig niet veel volk en konden we rustig ons ding doen – lekker geluncht op een bankje in de natuur. Waarom denken jullie dat wij zo’n stoere binken in de club hebben: ZE ZIJN ALLEMAAL IN  HET LEGER GEWEEST!!! De verhalen van de heren waren geweldig en ze kwamen tot de conclusie dat de afschaf van het leger de grootste stommiteit is geweest in de wereldgeschiedenis. Ze zouden het terug moeten invoeren: jongeren terug wat discipline bijbrengen, een beetje laten afzien zodat ze terug normaal in de maatschappij kunnen functioneren zodat ze andere mensen niet kunnen lastig vallen – hen een beetje bezig houden. Maar helaas, dat is niet het geval, dus doen we maar verder – maar gelukkig heeft Kaddish nog zijn echte mannen!!! Hip hip hoera! Alhoewel de ene man er wat meer heeft voor moeten doen dan de andere (hihi).

Pff het werd ineens drukkend warm en het vocht vond zijn weg zowel naar binnen als naar buiten. Dus maar een stop gemaakt in Eethuis Lale – lullen bij Lale. Een gezellig terras, de zonneschermen open, een pintje drinken en een beetje puffen.

Roger zijn huisdier heeft de daguitstap niet overleefd. Een lief vliegje op zijn wang werd doodgeslagen. Sorry Roger voor deze tragedie. Maria van Roger en José hebben samen een gezellige dag doorgebracht maar hebben toch wel rond het meer gewandeld.

Alice en Maria (de zus van Jos) zijn samen opgetrokken om het wat rustiger aan te doen. De anderen hebben nog een tocht gemakt – het ging wat langzamer door het zwoele weer – maar op het einde was iedereen terug samen. Maria en José zaten gezellig op een terras, de wandelaars hebben van schoenen verwisseld en samen hebben we allen gewacht op Alice en Maria. Ik hoop dat de lezers er nog aan uit kunnen.

En dan het avondeten:

• aperitief maison
• Voorgerecht: zalm of kaaskroketten of carpaccio
• Hoofdgerecht: varkenshaasje, of steak of tongrolletjes
• Nagerecht: dame blanche of Irish Coffee     
• Drank: wijn (à volonté)
• Daarna: nog een drankje  

 Het eten was prima verzorgd en met een goed gevuld buikje zijn we terug naar huis gereden. Marc en Herman bedankt voor de voorbereiding en de organisatie en ik zou zeggen, niet opgeven en verder doen. Het was echt goe, echt goe, echt goe, echt goe, echt goe, echt goe (rara – uit welk programma komt dit?)

Arrivederci Donkmeer (of beter kom nog ne kier were – dat zou Oost-Vlaams moeten zijn)

K (paardje)

                                                                                                                                             avege