EIGEN WANDELINGEN IN 2010

Korte omschrijving:

“Toen Keizer Karel ergens in het begin van de 16e eeuw in Olen passeerde, zou hij ter plekke in een herberg even hebben uitgerust. Toen de waard hem een pot bier bracht, hield hij die vast bij het oor zodat de Keizer hem niet kon aannemen. Deze droeg de waard op om tegen zijn volgende bezoek een pot met 2 oren te voorzien. Toen het echter zover was presteerde de waard het om de pot aan te bieden terwijl hij hem met beide oren vasthield. Er zou dus een derde oor nodig zijn om de keizer toe te laten de pot te kunnen aannemen. Maar ook dat liep fout af: de waard hield de pot bij twee oren vast, terwijl hij het derde oor naar zijn eigen buik gericht hield. Naar verluidt heeft de keizer toen toch het vocht in de pot kunnen bereiken door met zijn hand onder de pot door het derde oor vast te nemen, en met zijn neus het deksel op te lichten...”

Het KMI voorspelt een zeer warme dag, ozonconcentratie ligt hoog in de Kempen, we hebben dit wel gehoord, maar dat trekken we ons niet aan, totdat we aan het stappen waren. Genoeg vocht (water) in de rugzak was wel een must die dag.Op een half uurtje waren we al op onze bestemming. Een fantastisch ontbijt werd ons voorgeschoteld in de Oude Pot van Keizer Karel: spek met ei, verschillede soorten broodjes, beleg, yoghurt, peperkoek, confituur, choco – uitstekend. Rond 10:00 zijn we beginnen stappen: straatje in, straatje uit. Wat hebben we zoal gezien: huisje hier, huisje daar, autootje ginder, autootje daar. Ondertussen wat ruggen insmeren tegen de zonnestralen en wat kletsen en wat drinken en het goed warm krijgen totdat onze voorzitter een pit-stop heeft gehouden in een lokaal sportcafé waar je een pint kon krijgen voor €1.20. Dus met andere woorden, is er meer dan 1 pintje gedronken, vooral tegen de dorst en zo hebben we voor alles een excuus natuurlijk. Ik moet zeggen we bleven bijna aan de stoelen plakken van de warmte. 2 dames zijn eventjes onder de bomen gaan staan, tegenover het café, om afkoeling te zoeken en op het gemak te kunnen filosoferen. Met een pint in de hand gaat dat toch gemakkelijker. Het ontbijt was nauwelijks verteerd of de lunch kwam er al aan.  En wat stond er op het menu? Kriekskes met ballekes, en ik moet zeggen, niet 2 ballekes maar veel ballekes met veel kriekskes en boterhammekes en daarna nog een dessert. We kregen het warmer en warmer  – dat is toch niet te verwonderen als je in een veranda zit en dan nog wat extra brandstof erbij, ge zoudt voor nie minder beginnen zweten. Er zijn een paar foto’s gemaakt van de smullende bende, vooral van wandelaars met het dessert voor hun neus of in de hand.

Uiteindelijk was het weer  tijd om te vertrekken voor de Keizer Karel Route en aangezien  de hersencellen van Kathy bijna helemaal aan het smelten waren, is Wilfried zo vriendelijk geweest om de namiddagvertelling voor zijn rekening te nemen. Maestro, aan u het woord!!

Dank u wel Kathy. De te volgen pijltje voor de namiddagwandeling zagen er oranje uit ( zie foto). Dat deze hier en daar niet meer zo duidelijk te bespeuren waren moesten we er maar bijnemen. Ondertussen was de zon reeds tot zijn hoogste punt geklommen en was de temperatuur in het kempische Olen al ver boven de 30°C gestegen.Het zal u dan ook niet verwonderen dat we waar we konden de verschillende schaduwkanten opzochtten. Het 8 km lange parcours slingert zich rond Olen en doet de verschillende wijken van Olen en buurtgemeenten aan.Niet dat er niets te zien was onderweg maar de hitte maakte van ons allemaal een stelletje zich voortslepende zondagstoeristen die eigenlijk niets liever zouden doen dan onder de bomen in de schaduw te gaan zitten met een frisse pint. Zelfs de picknikplaats aan de ingang van Teunenberg (zie foto)lag in de blakende zon zodat we ook daarmaar schoorvoetend verder slenterden om er zo vlug mogelijk komaf van te maken.Even kreeg ons Kathy het benauwd toen er 2 antwerpenaren per paard ons de weg vroegen naar een of andere waterbaan. Volgens ons moest die aan de overkant van de autostrade liggen want daar was ook het kanaal. Na die ontmoeting doken we zelf ook het bos in ( daar waren we niet terurig om) waar we een bospad volgden dat deels langs de voormalige Britse basis liep.Af en toe uitkijken als we drukke wegen overstaken, maar anders verliep de route langs stille dorpsstraten.

Nog even voorbij de oude meisjesschool van de zusters en in de verte doemden de grote bomen met heerlijke schaduw van de het dorpspleint van Olen al op. Het achtergebleven trio was ook met de schaduw ook telkens opgeschoven. Nadat allen weer voorzien waren van het nodige vocht konden we eindelijk onze benen languit laten rusten. Ook het paardenkoppel had de weg naar de taverne gevonden. Terwijl de baasjes hun pint achterover sloegen deden de dieren zich tegoed aan het malse gras onder de bomen. Gelukkig bleven ze op veilige afstand van Kathy, anders had deze naar binnen moeten vluchten.  Na nog wat zondagspraat werd het dan stilletjes tijd om huiswaarts te keren. Gelukkig was er airco in de auto zodat lijf en leden afgekoeld thuis aankwamen.

We zien u allen graag weer voor onze volgende wandeling. Maar de felle hitte hoeft niet mee te komen.

Kathy en Wilfried