EIGEN WANDELINGEN IN 2010

Korte omschrijving:

De wekker ging vroeg af.

Een diepe zucht en nog twee minuten blijven liggen.  Dan, terwijl Johan zich nog eens lekker omdraait, rol ik uit bed.  Na een douche ben ik al redelijk wakker.  Mijn rugzak met al het nodige stond gepakt.  Nog even enkele boterhammen smeren en een glas karnemelk binnenwerken en ik ben klaar om te vertrekken naar weer een fijne wandeling met de wandelclub  “Kaddish”.  Het is 30 mei en voor deze tijd van het jaar best een frisse dag.

De bakken regen bleven uit maar we werden niet gespaard van enige natte momenten.  En het was maar 14° dus een pulletje was aangewezen. We hadden bij wijze van intuïtie allemaal ons regenscherm mee.Met z’n achten reden we onder een grijze hemel naar het land van Herve.  Heel milieu bewust met twee auto’s wel te verstaan.Toen we onderweg het prachtige landschap zagen, verscheen er een glimlach op ons gezicht.Dit zou weer een leuke dag worden.

Eerst naar de toeristische dienst te Herve.  Die was ondergebracht in de Rue de la Gare in het oude treinstation.  We werden er onthaald door een  zeer lieve mevrouw die met een zangerig Limburgs accent, enige toelichting over de streek gaf.  Daarna verzocht ze ons vriendelijk in een zaal plaats te nemen waar we een film konden bekijken over de historiek  van de streek en de productie van kaas en cider en de bekende Luikse siroop natuurlijk.  Een pittig detail was dat het hoofd van de persoon die de film insprak, geprojecteerd werd op een pop opzij van de kamer.  Eer we dat gezien hadden …

Dan was er de proeverij waarvan Jos waarschijnlijk dacht dat het kon doorgaan voor een ontbijt.  Maar dat viel flink tegen.  Enkele blokjes kaas (voor iedereen 2) op een bordje en een glaasje appelsap mit sprudel.  Tijdens dit hapje van de heerlijke Herve kaas kwamen we ook te weten dat de mevrouw van het onthaal aan het drielandenpunt woonde en dus drietalig was.  Er werd bij haar nog een echt plat dialect gesproken waar ze ons, op onze vraag natuurlijk, een zinnetje van ten beste gaf.  Het was inderdaad koeterwaals.  Veroordeeld om met een lege maag te gaan wandelen, heb ik stiekem toch maar een boterhammetje van mijn lunchpakket opgegeten.  Kathy en Kees zag ik ook wel iets in de mond steken.

En dan, hop naar de wandeling die startte in Thimister.  Ons Jozeeke kon haren brees niet aandoen en begon met volle moed aan de wandeling die maar 6 km zou zijn.  Dat viel wel mee zei ze.  En maar kwetteren onderweg over de kinderen en allerlei wereldse zaken.  We wandelden op de oude spoorweg in het frisse groene landschap van Herve met zijn glooiend landschap.  Soms kon je een mooi dal overschouwen.

En maar stappen… en jawel jullie raden het, we zijn een afslagske gepasseerd.  Intussen werd het al wat moeilijk voor José, maar ze kan goed op haar tanden bijten.

Het werd toch wel tijd om even te rusten in een cafeeke.  In Aubel (waar we helemaal niet moesten zijn) was het markt en een drukte van jewelste.  Alle cafés zaten vol maar op één terrasje was nog plaats.  De magen gromden en snakte naar het lunchpakket dat nog in de auto’s in Thimister lag.  Onze voorzitter Jos had ook honger natuurlijk en trakteerde ons op een heerlijk broodje (iets groter dan verwacht) en een flinke pint streekbier.

Er werd wat afgelachen, de grappige dingen ben ik al vergeten, maar het was plezant.

Toen zijn we op onze stappen terug gekeerd. Eerst aan een rustig tempo, dan steeds sneller want Jos had tussen half drie en drie uur een afspraak in een likeurstokerij. Daar gingen we niet op tijd geraken. Hij gebeld en de eigenaar wilde nog wel een half uur langer op ons wachten.

Plots een gil achter ons.  José zag het niet meer zitten. Die 6 km waren er zeker al 8 of 10 geworden. Zonder haar breeske was dat niet vol te houden. Dus hebben we haar met Walter in een buskot gedropt, we gingen hen komen oppikken met de wagen.  Eerst weer even verkeerd gelopen en uiteindelijk zijn Jos , Kees en Kathy in sneltempo naar Thimister gewandeld, even onder een hevige regenvlaag. Maria, Myriam en ik zijn op onze stappen teruggekeerd en mee in het buskot gaan zitten.  Dat werd een gezellig onderonsje want de bus kwam pas morgen!!!

Eindelijk na een lange tijd (maar een leuke en droge) kwamen de wagens aangereden en zijn we met enkele omzwervingen, want de GPS sloeg tilt, om half vier bij likeurstokerij Philomène toegekomen.

De zoon van de oprichter heeft ons op een perfecte manier rondgeleid.  En ons,zonder geheimen prijs te geven, verklapt dat er veel kruiden, die ze voornamelijk uit de streek winnen, gebruikt worden in hun likeur. Er is voor elk wat wils.  Aperitief met smaken zoals kersen, frambozen, citroen, den,lavendel,chocolade en veel meer, allerlei gelei toestanden om in sausen te mengen, fruitsappen zonder alcohol enz. … De mensen van de streek werken ook nauw samen en zien elkaar niet als concurrent.  We kunnen er een voorbeeld aan nemen.

Natuurlijk was alles te koop dus hebben we onze eurookes maar boven gehaald.

Nog even een bezoekje aan Soiron , volgens de likeurstoker een oud en authentiek Waals dorpje maar daar was niet veel te zien. Het was al laat geworden, te laat om nog een wandeling te maken en we wilden José niet in de steek laten.

Goed op tijd, iets voor zes uur, kwamen we in Herve aan om te kunnen genieten van een heerlijke avondmaaltijd.

Ondanks het mindere weer werd het een mooie dag en keerden we tevreden huiswaarts.  Ik weet niet of dat voor iedereen zo was, maar ik vond het goed geweest en zal seffens hopelijk slapen als een roosje en al dromen van de volgende uitstap in Olen.

Lea