EIGEN WANDELINGEN IN 2010
Wat zijn "eigen wandelingen"? Dit zijn unieke wandelingen die door en voor clubleden uitgestippeld zijn naar plekjes in binnen- en buitenland. Ieder lid kan namelijk het initiatief nemen zo'n daguitstap samen te stellen.
Terugblik op de wandeling
Na een diepe winterslaap, werd het weer eens tijd om verstijfde spieren weer aan het werk te zetten. Het vroege opstaan deed eventjes pijn, maar van het moment men weer op weg is met Kaddish,is men dat snel vergeten. Eventjes terug in de routine komen, bookes smeren, rugzakje inpakken en dan met de auto naar Schoten. Met z’n veertienen op weg naar Scherpenheuvel, bij de meesten bekend als het bedevaartsoord. Een beetje regen, een beetje zon en wat wind, maar dat hield ons niet tegen om er flink tegenaan te gaan.
De eerste stop voor het ontbijt was wel iets speciaals – belegde pistolets, koffiekoeken en drank werden ons met liefde geserveerd door de Salvatorianessen in het klooster De Pelgrim. Een orde die bepaalde mensen aanspreekt, denk ik, of zie ik dat verkeerd. .jpg)
Herman Naumann werd extra in de watten gelegd door één van de zusters – men kan het zowat zien als een late roeping, maar Herman was niet heel overtuigd van dit idee. Het zou niet zo slecht zijn, dan kunnen wij komen logeren: een slaapzaal voor 15€, een douche voor 3€ en een aparte kamer voor 30€. Als het ons te hoog zit, kunnen we altijd terecht in rustigere oorden. Een liefdevolle omgeving is zeker een aanrader. De Salvatorianen zijn er ook nog, dat is ook nog een andere optie. Maar het is toch beter dat we bij de Kaddish blijven, in ons clubke kunnen we nog eens goed lachen en een pintje pakken.
En zo werd de innerlijke mens weer gesterkt en konden we vertrekken voor de ochtendwandeling, genaamd het Pelgrimwandelpad. Af en toe een donkere wolk boven ons hoofd, maar dat deed ons niets, we konden genieten van mooie landschappen en zuivere lucht. Een pitstop werd voorzien “Oep de met” in Zichem. De hardgekookte eieren vlogen daar rond onze kop – een traktatie van de cafébazin, en het was er een echte hoor, met alles erop en eraan en in verschillende lagen. Een lekkere Trappist van Westmalle met een hardgekookt ei, niet te versmaden. Maar niet te lang blijven hangen, want we werden terug verwacht in De Pelgrim om onze knapzak te verorberen. De Trappisten bleken goed in
de smaak te vallen bij sommigen, extra brandstof noemen ze dat. Maar niet overdrijven mensen, want het tweede stuk van de wandeling moet nog komen – het bewandelen van het Veertigbundersbergwandelpad in Bekkevoort– een mond vol, maar het was wel de moeite waard. Tussen de boomgaarden, de velden, heerlijk met de paraplu, dan weer eens zonder de paraplu, maar gemoedelijk. Het leek erop dat het een beetje het liedje was van de 10 kleine negertjes. Enkele wandelaars hadden een andere taak toebedeeld gekregen – een café opzoeken en een plekje vrijhouden voor de vermoeide leden die de volledige tour van de 23 kilometer hadden afgelegd (verspreid over de hele dag natuurlijk). Waar is Lea nu? Aha die is haar aan het optutten in de mobielhome voor het avondmaal.
Een café dat al heel lang bestaat en waar zowat iedere bewoner van Scherpenheuvel een pint komt pakken en ja hoor, we kregen een chocolade paasei. Wij hadden bijna geen lunchpakket moeten meenemen, overal waar we kwamen was er wel iets te eten.
Tussen pot en pint maar vissen wat we te eten zouden krijgen, maar José liet niets los. Dus het was afwachten totdat we in het restaurant De Ster aankwamen. Oeps daar hadden ze vergeten van te noteren dat we met 14 Kaddishleden kwamen eten, maar het was snel opgelost,.jpg)
voor dezelfde prijs konden we kiezen wat we wilden eten. Ik moet zeggen dat ze in De Ster zeer snel kunnenopdienen, oftewel hebben ze in de keuken van die kleine mannekens die lopen en vliegen om gerechten in elkaar te flansen, oftewel staat er daar een grote robot en als je die programmeert, dat alles er kant en klaar uitkomt. Maar niet geklaagd, het heeft ons prima gesmaakt en we waren ook op tijd klaar.
En dan was het weer tijd om afscheid te nemen en huiswaarts te bollen.
Mag ik José en Walter hartelijk danken voor de organisatie en om niet te vergeten hadden we ook twee mascottes in ons midden, Sushi en Jacky, twee lieve, pittige, brave hondjes. Lea en Johan mogen fier zijn op hun lieve troeteldiertjes.
Tot de volgende
Snaveltjes toe en oogjes dicht, slaap lekker
Kathy