Wat zijn "eigen wandelingen"? Dit zijn unieke wandelingen die door en voor clubleden uitgestippeld zijn naar plekjes in binnen- en buitenland. Ieder lid kan namelijk het initiatief nemen zo'n daguitstap samen te stellen.

Gelet op het enorme succes van dit jaar, vragen we aan diegenen die hieraan willen deelnemen zsm een optie te nemen door een voorschot van EUR 50.- per  persoon te storten op het bekende rekeningnummer 775-5953218-58 t.a.v. Wandelclub Kaddish met duidelijke vermelding “WWE Bostalsee 2009”. Mits wat kunst en vliegwerk en wat goede wil hebben we het totaal voor deelname op € 180,00 pp kunnen behouden.

Terugblik op de wandeling

Vrijdag, 25 september 

Laten we eerst beginnen met het einde :

HET WAS EEN SUPER  TOF WEEKEND

“GENIESSEN”

 05:15: wekker loopt af

05:20: douche nemen

05:30: inpakken

05:35: vertrekken naar de Verbertstraat

05:45: aankomst Verbertstraat

05:50: samen met Wilfried, Alice vertrokken naar de eerste stoplaats: AC – Barchon

In de wagen GPS ingesteld en op een goed en relaxed tempo richting Luik vertrokken. In de auto was het gezellig: kletsen, geeuwen, lachen.

Om 07:18 aangekomen in Barchon. Van het AC was er bijna niets meer over, maar gelukkig hadden ze toch wel iets laten staan waar we konden ontbijten. Maar eerst de andere leden verwelkomen, kusje hier, kusje daar, kusjes overal (we houden dit wel alleen onder de Kaddish natuurlijk –  het is niet de bedoeling dat we daar het hele AC restaurant gingen kussen). Ontbijtje achter de kiezen, en we waren weer helemaal fris om onze weg verder te zetten. De spirit was goed aanwezig in de groep.

Op de snelweg hebben we elkaar een beetje afgelost met het voorbij steken. Dan weer Ronny, en dan weer Thierry en ineens zagen we speedy gonzales voorbij vliegen, Roger met zijn twee vrouwen, Frieda en Maria, die als een koningin achteraan in de auto zat.

GPSke terug aan en dan maar rijden richting Hersstein, waar een bezoek werd afgelegd. Op de parking aangekomen werden we eigenlijk al een beetje enthusiast onthaald door een Duits koppel, die daar aan het kamperen waren. Ze vonden onze groep geweldig (kan niet anders).

Er was zelfs een verbroedering tussen Oostenrijk en Duitsland. Sehr schön en ontroerend. Hans en de duitsers hadden een tête-à-tête en er was geen ruzie. Zo hoort het. Nog een kleine plaspauze in de kraaknette openbare toiletten. Daar kunnen wij nog eens een puntje aan zuigen. En dan op weg voor ons bezoek aan het rustige, mooie stadje Hersstein, waar we de “Historischer Ortskern” hebben bezocht en de lunch hebben verorberd in café Zehntscheune. Een heerlijke broodjeslunch overgoten met een streekbier of een witte wijn. De porties die ze daar opdienen, zijn gigantisch.

Rond 13:30 zijn we terug vertrokken richting Idar-Oberstein, waar we de “Edelsteinminen im Steinkaulberg” hebben bezocht. Daar konden we de glinsterende stenen zoals agaten, jaspis, bergkristallen, amethysten en rookkwartsen in hun oorspronkelijke vorm bewonderen.

Na het bezoek vertrokken we naar Bosen. De GPS deed een beetje raar en we dachten dat we daar ergens in de pampas zouden aankomen. Na een klein ommetje in de bossen, kwamen we terug op de weg die ons naar Bosen zou leiden. En ja hoor we naderden het eindput.

Aangekomen in hotel Merker, werden de kamers verdeeld, maar iedereen is direct op het zonnige terras gaan zitten en er werd daar al het één en ander besteld. Het werd nogal luidruchtig. Gelukkig zaten we een beetje verwijderd van de andere gasten. Een apart eetzaaltje was voor ons gereserveerd – gelukkig. Na een heerlijke douche, gingen we aan tafel en kregen we eerst een aperitief en daarna stond er een koud en warm buffet op ons te wachten. Dit alles werd overspoeld met wijn of bier. Het was heerlijk!!.

Om alles te laten zakken, gingen Kees, Kathy en Frieda een wandelingetje maken richting Bostalsee. Roger legt ons dat 20 keer uit, en wat wij niet gevonden hebben, is de Bostalsee natuurlijk. Oorzaak: slecht oriëntatievermogen, geklets onder weg, of een beetje alcohol. Ik weet het niet. Het zal wel de combinatie van de drie geweest zijn.

Enkele leden kregen het in hunnen bol om te verbroederen met het duitse volk in de Stube. Tja er werd daar het één ander gezegd, of iedereen het wel heeft begrepen, daar heb ik mijn twijfels over. Marc heeft ons landje goed verdedigd. Ge zoudt voor nie minder als een duitser zegt dat België toch maar klein is. Ola zeker, zo gaat diene vlieger niet op hoor. Dus Wolfgang werd onmiddellijk aangepakt. Ik denk dat zo rond 00:00 het geleuter afgelopen was en dat de dag erop zat.

Een tipje van de sluier wordt nu opgelicht: the day after – aai dat deed pijn (voor sommigen onder ons toch).

Zo mijn dag zit erop en ik geef nu het woord aan mijn medeschrijver: Wilfried .

Zaterdag, 26 september 

Het ontbijt kon genuttigd worden tussen 8 en 10. Voor sommigen was dit een hele beproeving maar voor de meesten was dit het begin van weer een mooie zomerse wandelweekend dag.  Om 7u waren de meesten al gewekt geweest door het mooie klokkenspel van het nabijgelegen kerkje. Anderen hadden toch last van het rumoer bij het gezellige ontbijtbuffet.

Op de planning stond een leuke verkenningswandeling gespreid over de voor en namiddag met op de middag een BBQ  aan de Waldhutte.

Onder leiding van de plaatselijke gids vertrokken we tussen en door de achtertuintjes van Bosen richting Waldhutte. Het was zacht stijgend en af en toe hielden we halt om de prachtige weidse zichten op de heuvels en bergkammen rond Bosen te bewonderen.  Een reiger werd gespot langs de rand van een vijver. Mierenhopen onder de dennenbomen werden wijzelijk met rust gelaten. Door het getatter van onze groep was de kans dat we het aanwezige wild ook werkelijk zouden zien bijzonder klein. De koplopers waren al naar rechts gedraaid toen de gids ons er op attent maakte dat er links nog een mooi kapelletje stond dat wel de moeite waard was om bekeken te worden. Dus wij allen op onze stappen terug om de inhoud van de kapel van naderbij te onderzoeken. Vroeger werd er hier veemarkt gehouden en de kapel was daar nog een overblijfsel van. Ons Ria kon het niet nalaten om eens aan het touw van de klok te trekken ( ze is helemaal weg van klokkegeluid naar het schijnt) . Had ze een pistoléke extra gegeten of was het straffe koffie geweest wie weet ? Feit is dat de klok zodanig hard met klepel en al over en weer ging dat het kleine dakje het hard te verduren kreeg. Heel Bosen en omstreken wist nu dat de Kaddish op den berg was.

Na nog een paar bochten en doorsteken over open weide kwamen we tenslotten bij de Waldhutte aan. Daar stond de patron het vlees al te braden op een grote ronde rooster die zwierig boven de brandende houtblokken hong te zweven. De BBQ-geuren prikkelden onze neuzen en nadat iedereen een plaatske had uitgezocht en de drank had uitgezocht ( 2 consumpties werden ons door de club aangeboden) kon het festijn beginnen. De gebraden worsten en varkenslappen werden in no time verorberd samen met de nodige pastamix, rijst of vers aangesneden brood. Onze gastvrouw en gastheer hebben zeker hun best gedaan opdat het ons aan niets zou ontbreken. Enkel onze Jan had nog een beetje last van de duitse verbroedring met Wolfgang en liet de worsten en lappen maar links liggen. Na deze fantastische lunch kon er gekozen worden om via de grote toer of de kleine toer terug naar het hotel te wandelen.

De meesten onder ons verkozen de grote toer en na nog wat kushandjes naar de achterblijvers voor de kleine toer volgden we opnieuw onze gids richting Bostalsee en hotel.

Dat er altijd wel wat te zien is tijdens onze wandelingen zal wel niemand verbazen. Een albino paddestoel ( hopelijk komt de foto hierbij) kom je niet alle dagen zomaar langs je pad tegen. En dat er ook genoeg eetbare soorten zijn bewees onze gids door een zeer grote berkenzwam vakkundig onder een herkenbaar bordje te leggen om hem later op te halen.         “Voor in de saus bij het wild.”, liet ze ons weten. Verder trokken we, dwars door dichte dennebossen, langs open vlakten waar er nog getuigenissen waren van omgewoelde stukken door de everzwijnen tot aan de afspanning waar we dan toch nog enkele reeen en herten te zien kregen. Langs de Bostalsee ging het dan verder tot aan het terrasje. Maar de meerderheid besliste om toch maar verder tot het hotel te gaan en daar nog iets te drinken. Maar voor we het hotel bereikten was er nog een pitstop aan de cremerie. Ria moest en zou haar ijsje eten. Sommigen onder ons hadden daar ook wel trek in en het terrasje werd dan ook al snel gevuld met naar ijs beluste wandelaars.

De anderen trokken verder richting hotel om zich klaar te maken voor aperitief , avondeten en entertainement.

Na onze 3 gangen menu werd de zaal door onze mannen omgetoverd in een Quiz-room.

De vijf groepen kregen de nodige vragen, droedels, micro-macro fotot’s , liedjes en metamorfose foto’s voorgeschoteld gedurende het eerste deel van de avond. Hersenen werden gepeinigd, kladblaadjes werden volgeschreven en hier en daar werden antwoorden door te enthousiaste deelnemers weggeven. Al bij al werd het een gezellige eerste helft en hebben we natuurlijk allemaal weer wat bijgeleerd. Dank U wel Ives en Mia.  De verschillen tussen de groepen waren niet zo groot wat bewijst dat we een echte homogene bende zijn die deelnemen toch nog iets belangrijker vinden dan puur winnen.

Hadden we al gelachen tijdens de eerste helft dan was dat niets vergeleken met de 2e.

De scetch met onze Schot Ives, Busines-man Thiery, gastoptredende Ria en de 3 gogo-girls was een waar schot in de roos. We weten nu wel zeker dat de schotten niets onder hun rokjes dragen.

Op het einde werden er nog talrijke prijzen uitgerijkt en was er voor iedere deelnemer wel iets te vinden in het rijke prijzenbuffet dat door onze bestuursleden en sympatisanten bijeen was verzameld.

Ik denk wel dat we allen met een lach en een traan naar bed zijn kunnen gaan.

Waaraan kunnen we ons morgen verwachten? Slaap nu maar dat zien we morgen dan wel weer.

Zondag, 27 september

Met een lekker ontbijt zijn we dag gestart. De zon was weer van de partij en we hebben een prachtige wandeling gemaakt rond de Bostalsee. Het was supergenieten – mooie omgeving, een babbeltje en daarna een drankje op een zonnig terras. Wat wil je nog meer. Rond 12:30 werden we verwacht voor de lunch. Schnitzel en frieten. Goh er is daar weer nen friet gegeten hoor. En dan was het bijna tijd om af te zakken naar België. Ria moest eerst nog haar portie ijs naar binnen werken, vooraleer ze huiswaarts keerde. Men zou bijna kunnen zeggen dat ze een wandelende ijskar is. Laat het smaken Ria!!!!

Mag ik de organisatoren nogmaals hartelijk danken voor dit prachtige weekend. Daar kunnen we nog een tijdje op teren.

Tot de volgende keer