We beklimmen die dag een terril en zullen kunnen genieten van de prachtige vergezichten over het Limburgse landschap. Naast een bezoek aan de mijn van Waterschei zullen we het Blotevoetenpad te Zutendaal betreden. Een unieke belevenis en daarom een absolute aanrader! Op deze manier werd de wandeling beschreven op onze website en ik kan u al op voorhand zeggen dat het een schitterende dag was. De zon, het goed humeur waren ons goed gezind die dag. Op weg naar Houthalen-Helchteren zaten we te filosoferen over het ontbijt dat ons te wachten stond bij Rein, de dochter van Louise. Aangekomen in een mooi stuk natuur, zagen we de tafels gedekt staan en alles werd krakend vers opgediend. Het was een overheerlijk ontbijt. We hadden heel veel gezelschap, levendig gezelschap en vooral stekend gezelschap. De natuur doet zijn werk en de piepkleine muggetjes waren dol op ons gezelschap. Een steekje hier, een steekje daar, het deed ons niets. Louise is dan snel wat muggenspray gaan halen en heeft ons een extra behandeling gegeven.Nogmaals dank aan Rein voor de gastvrijheid en de heerlijke verwennerij. En dan op weg naar de koolmijnen van Waterschei. Op een deskundige manier werd er ons een DVD getoond van de manier waarop er in de steenkoolmijnen werd gewerkt en daarna kregen we een life optreden van één van de mijnwerkers die daar 27 heeft gewerkt. Van solidariteit gesproken, daar kunnen wij nog eens een puntje aan zuigen. Dat kennen wij niet meer, wij zijn egoïstische, individualistische wezens geworden. Dank zij de mijnwerkers hebben wij ons lekker kunnen verwarmen, zonder te beseffen wat een labeur het is geweest en zeker niet zonder gevaar. Het is André Dumont die begonnen is met mijnen te ontginnen. Een mijn ontstaat uit een oerwoud van omgevallen bomen. Door de grondlagen en de grote druk werd er steenkool gevormd. Dat is natuurlijk een proces van miljoenen jaren.7000 mensen werden er tewerkgesteld in de mijnen en nu is alles dicht en staat alles te verkrotten. Een mijnwerker vertelde dat het hem nog pijn deed van dit alles zo te zien verkommeren. Het was een geweldige ervaring om dit alles te mogen horen. Nadien konden we de terrils beklimmen, en op de zijkant in de schaduw hebben we ons bookes opgegeten. Wat werd er zoal besproken: duvels drinken, wijn drinken ,sporten, eten, proberen te vermageren (hoe kan dat nu met die duvels die worden gedronken). Maar smaken doet het altijd. En dan op weg naar de namiddagattractie – Blotevoetenpad of de gewone wandeling. Met een 9-tal wandelaars hebben we het blotevoetenpad gedaan. Ai, oei, amai dat is koud, schoon, plezant. Wat een leuk opgezette wandeling zeg. Met de blote voeten over de keien, gras, zand, boomschors wandelen. Blootsvoets gaan is gezond, geef je voeten de vrijheid, een bijzondere ervaring, op blote voeten, in het spoor van de natuur. Af en toe een obstakel zoals een modderbad, een watergeul door. Een uurtje hebben we ons reuze geamuseerd. Moedig hebben Liliane en Ingrid alles doorsparteld. Proficiat. Herman heeft de stoere willen uithangen en bij het doorlopen van de watergeul (vrij diep) was zijn broek bijna helemaal nat (zie foto).
Daarna hebben we nog iets gedronken en gewacht op de niet blotevoetenpadwandelaars en dan was het zowat tijd om te gaan eten in Genk (het restaurant van de vorige keer – die Italiaan die een liedje wilde brengen en ook gedaan heeft). Gelukkig dat we niet gehaast waren, want anders hadden we toch wel in de problemen gekomen. Ik denk dat ze het varken nog moesten slachten en de groenten kweken. Maar het is wel goed gekomen en het was lekker. De bediening was langzaam maar zeker en uiterst vriendelijk. Met een buikje vol en een voldaan gevoel van deze dag, reden we huiswaarts langs den E 313 – hoe is het liedje nu ook weer – zeer populair. Louise, mag ik u nog eens bedanken voor de uitstekende organisatie en moest je er nog zin in hebben,willen we zeker met jou nog naar de Limburg.Grts,Kathy
|