EIGEN WANDELINGEN IN 2009

Korte omschrijving:

Zoals gebruikelijk werd bijeenkomst geblazen om halfacht op het Marktplein te Schoten om dan gezamenlijk met de wagens naar Oud-Turnhout te rijden.Bestemming : natuurreservaat “Landschap De Liereman” en dit is amper enkele kilometers verwijderd van het centrum van Turnhout.Dit reservaat dat gedeeltelijk eigendom is van de gemeente Oud-Turnhout is één van de oudste beschermde natuurgebieden in ons land.  Het wordt beheerd door Natuurpunt, een vereniging voor het behoud van natuur en landschap in Vlaanderen. 

De  auto lieten we achter op het parkeerterrein aan het bezoekerscentrum waar we, al was het wat vroeger dan voorzien, reeds werden verwacht. De pistolekes lagen al uitdagend op ons te wachten en alleen de koffie was nog niet volledig klaar. Achteraf werd ons nog nen dikke ferme koffiekoek aangeboden om de laatste  gaatjes te vullen.Dan de wandeluitrusting aangetrokken en…. weg waren we met ons zestien (+ 2 hondjes) voor onze eerste wandeling van het seizoen. We kregen ook het gezelschap mee van iemand die ervoor zorgde dat we niet verloren zouden lopen want er zijn namelijk 6 wandelpaden van verschillende lengte waarvan er, wegens broedseizoen, enkele niet toegankelijk waren.Er is een diversiteit aan landschappen in dit gebied en we trokken om te beginnen door het bos via de bijenkasten (we zijn maar niet gaan zien of ze bevolkt waren) en liepen richting vennen waar ons eerste oponthoud zich bevond.  Via een lange houten steiger naar de observatietoren welke, eens beklommen, een prachtig uitzicht bood over de vennen en de begroeiing er rondom.

 

Eén van de opmerkelijkste planten is de wilde gagel waarvan de katjes van de mannelijke plant als een oranjebruine gordel rond het ven slingert.  Zowel het blad als de stengel hebben klieren die een harsachtige geur verspreiden.  Het is hier één van de laatste vindplaatsen van de gagelplant in de Kempen.  In de middeleeuwen werd wilde gagel gebruikt om bier te kruiden.  Het gagelbier kon men proeven én kopen in het bezoekerscentrum.Onder begeleid gekwaak, gefluit en gezang der talrijke vogels (en het gekwetter van ons eigen zelve) werd de wandeling voortgezet langs de verschillende gebieden, namelijk : heide, elzen- en wilgenbroek, eikenberkenbos, dennenbos, grasland en ja, zelfs een duinlandschap.

 

[Van 2004 tot 2009 wordt er aan landschapsherstel gedaan met steun van de Europese Commissie.  Er gebeuren omvormingswerken om de historische vennen in ere te herstellen.  Ook de vergrassing van natte heide wordt aangepakt].

Via een binnenweg, waar we tot aan onze enkels in de bladeren zakten en welke alleen onder begeleiding van een gids kon, kwamen we algauw langs het kleuterleerpad “het bos van Bo” en zo terug aan ons vertrekpunt.Ongeveer de helft van ons groepje ging uitrusten (men leze : zich laven).  De andere helft ging nog een kleine toer doen naar één van de vijvers waar ze nog iets belangrijks te zien kregen, namelijk : een groot stuk grond waar zich precies kleine molshoopjes bevonden. Alleen, geen minimolletjes maar wel wespennestjes!

 

Bij terugkomst van onze “actieve” afdeling konden we buiten een paar tafels en banken bemachtigen om er in alle rust van onze picknick te genieten.Nadat de buikjes gevuld en de blazen geleegd waren werd terug verzameld op de parking en trokken we per auto naar Corsendonk.“Landschap De Liereman” en “Priorij Corsendonk” zijn slechts enkele kilometers van elkaar verwijderd dus in no-time waren we ter plaatse en konden algauw onze namiddagwandeling aanvatten.Normaal 9 kilometer maar ne plezante had het bordje doorgekrabd en er 7 kilometer van gemaakt.  Maar : 2 kilometer meer of minder “spielt keine Rolle” voor zo’n doorwinterde stappers als wij.Via de priorij, Maria W. maakte al een knieval vooraleer we aan de kapel kwamen (die wortels toch, godver….), kwamen we op een stuk geasfalteerde baan om vervolgens tussen het landschap te verdwijnen langs zandwegen.  Het stukje naast de autostrade maakte wél veel kabaal maar we konden elkaar, gelukkig, toch nog verstaan.Er werd goed doorgestapt en voor we het wisten waren we alweer aan ons vertrekpunt. 

Of het nu onze goede conditie was of de geur van de lichte of donkere “Corsendonk” weet ik ook niet.In elk geval werden op het terras van het “Corsendonk Hof” enkele vrije tafels bijeen geschoven en kon de garçon niet snel genoeg zijn om ons te bedienen.Miriam, Jos en Walter gaven het echter nog niet op en zijn nog een klein toereke gaan doen.Om halfzes was het dan zover en konden de hongerigen zich gaan spijzen.Onze plaatske was voorbehouden : binnen, op het balkon, omringd door retro-schilderingen en plafondspiegels welke natuurlijk voor de nodige grapjes zorgden.Wat de pot schafte vraagt ge?  Wel, het begon met een zacht roomsoepje gevolgd door een “grote” brochette met sla, een speciaal sauske en frittekes of kroketjes.  Hierna een héél lekkere “witte madame” (lees : dame blanche) en een koffietje.  Meer moet dat toch niet zijn?Rond 20 uur namen we afscheid en trokken we (enfin sommigen toch) richting home, sweet home.Een geslaagde dag met mooie wandelingen, prachtig weer en lekker eten.

Groetjes en “tot de volgende”!

Liliane VS.