EIGEN WANDELINGEN IN 2008

Korte omschrijving: Vroeg uit de veren die dag; Onze eerste "stop" is in de Carestel van Jabbeke aan de kust. We vervolgen onze weg via de autostrade richting Frankrijk.
In het dorpje Wissant aan de kust parkeren we op het Marktplein,tevens vertrekpunt van onze GR tocht van die dag(GR 128). Bij "open weer" zien we de krijtrotsen van England liggen. We passeren een orientatietafel(met prachtig vergezicht) en komen terug langs de kustlijn. Om bij te tanken hebben we onderweg een goed cafeetje gevonden. Café "Chez Nicole" in Wissant is onze pleisterplaats 's avonds. 
Niet te missen.

Het aantal deelnemers voor de uitstap naar Wissan was iets minder dan normaal, maar dat ging de pret zeker en vast niet bederven. Onze voorzitter had minder prettige mededelingen. Vooral als het over zware ziektes gaat, is het toch wel eventjes het moment om erbij te blijven stilstaan, en ons gelukkig te prijzen dat wij nog gezond zijn en kunnen genieten van het leven, dat wij zeker van plan waren vandaag.

Op weg naar Wissan, hadden we een pit-stop in Jabbeke waar we lekker konden ontbijten in de Carestel. Lekkere koffie, ovenverse koeken en broodjes, beleg, eitjes, yoghurt en nog zoveel meer. Als we maar kunnen smullen, maar we wisten toen nog niet wat ons te wachten stond die dag, dus was het maar goed dat we ons buikje goed rond hebben gegeten. Ondertussen waren Willy Casier (ons allen bekend), Mark Van Leuven en echtgenote ook aangekomen en hebben nog lekker kunnen meegenieten van koffie en koek.

We zijn vetrokken met 22°C en naarmate we de Franse grens naderde, was de temperatuur gezakt naar 16°C. Oei, dat hadden we niet verwacht, maar het was wel ideaal wandelweer.En dan begon het: om de traditie in ere te houden, moeten we toch verkeerd rijden en toch niet allen samen aankomen.

Jos was ineens riebedebie, Wilfried nam een wijze beslissing en nam de afslag Wissan en dan kwam Theo nog, die ook een andere weg had genomen. We hadden een soort routebeschrijving, waar afrit 11 de afslag was naar Peuplingues en dan een paar D-routes naar Wissan – raar maar wij zagen alleen maar afrit 40, 41 – ik denk dat afrit 11 ergens tegen Parijs moet geweest zijn. Maar het belangrijkste was dat we allemaal zijn aangekomen. Er stond een flinke wind daar in Wissan (dat zouden we later nog beter voelen), maar dat was ergens wel een goed teken. De wolken werden verdreven en de hemel maakte plaats voor de zon. Onze stapschoenen aan (we hebben opgelet voor de koffer) en gepakt met onze pic-nic gingen we op stap en hebben een groot stuk van de GR128 gevolgd. Prachtig landschap, prachtige graanvelden (rogge, tarwe). De wind speelde met de korenhalmen en deed de velden veranderen in een zacht golvende zee. Fauna en flora werden bewonderd door Alice, die heel moedig was tijdens de wandeling. Op een gegeven moment kwamen we aan een oriëntatietafel (op Le Mont de Couple) met een prachtig vergezicht. We zagen Engeland niet liggen, daar was het iets te bewolkt voor. Wij hebben daar een beschut plaatsje gezocht om te lunchen. De slaapproblemen werden aangekaart, het sportgedrag van sommige mensen werd besproken, kortom we waren het er allemaal mee eens: doe normaal en blijf normaal doen (een beetje moeilijk in deze tijd). Ach, en dan vernemen we ook nog leuke dingen: Alice en Wilfried bleven nog een dagje langer, Alice wou er een romantisch weekend van maken. Theo, Arlette en kleinzoon Jordan bleven ook nog een dagje langer en gingen het shoppingcenter aan de Tunnel sous la Manche bezoeken. Ik moet zeggen dat was geen slecht idee van hen om er een lang weekend van te maken. Ik denk dat Jordan er wel echt zin in had, die heeft gelopen, gesprongen en ik denk zelfs dat er een toekomst voor hem is weggelegd: parachutist. Ik zou zeggen blijven oefenen Jordan en dan komt het allemaal wel goed.

Onze terugweg verliep iets anders, ik wil daarmee zeggen, iets avontuurlijker en onze beenspieren hebben we goed moeten gebruiken. We liepen een tijdje langs de openbare weg totdat we het signaal zouden kregen van Jos om ergens rechts af te slaan en zo op een kustpaddeke te komen, maar dat was ineens verdwenen, dus hebben we besloten van door de graanvelden te lopen totdat we op het pad kwamen. De wuivende korenhalmen tegen onze benen, het spoor gevolgd van een tractor en zo kwamen we er ook. Het begon ook maar steeds harder en harder te waaien. De rotsen lagen diep onder ons en Mark besloot van in de wei te lopen tussen de koeien. Een jonge stier werd er helemaal vrolijk van en begon te huppelen, was dat nu voor een koe of was dat voor Mark, dat laat ik in het midden. Op een gegeven moment moesten we afdalen naar het strand en zo onze weg verder zetten naar Wissan. Pff dat was wel eventjes moeilijk zeg: ik zou bijna durven zeggen, wat overdreven natuurlijk: moed en zelfopoffering. De wind blies tegen 70km/uur, wij liepen tegen de wind in en dan nog wat zon en zand erbij, het ideale weer om gezandstraald en gebakken te worden. Men zou bijna kunnen stellen: men loopt 5 km met een stevige windkracht, wel dat is een verdubbeling van de kilometers.  Het werd ons op het laatste allemaal wel een beetje zwaar, maar dat kwam echt door de wind. Je moest zowat gebukt lopen om tegen de wind in te wandelen. Maar allé we zijn er geraakt en met een beetje vertraging zijn we aangekomen Chez Nicole. Eerst rap een Ricard achterover geslagen (1 persoon maar) en dan aan tafel waar we konden kiezen tussen Moules-Frites of Jambon-Frites. De porties waren zeer voortreffelijk – zeker en vast genoeg en daar dan nog een wijntje bij – wel ik moet zeggen dat de hoofden roder en roder werden. Het was wel een gek gezicht want je merkt dat eigenlijk niet zo als je aan het wandelen bent, maar dan ineens aan tafel met eten en drinken, zag je iedereen met de minuut verkleuren. Maar het heeft ons goed gesmaakt. Tja en wat wil je: na flink gewandeld en gegeten te hebben, kreeg iedereen toch wel een beetje een kloppeke op zijn koppeke. De romantiek bij Alice was nog ver te zoeken en de andere leden maakte ook aanstalten om huiswaarts te gaan.

Nog een kleine anekdote: ik denk dat Theo zijn auto vervloekt is: is het niet de koffer dan is het wel het raam. Wat is er nu gebeurd: Theo helemaal in de wolken omdat hij een dagje uit mocht met Kaddish, heeft zijn auto op slot gedaan maar wel vergeten het raam dicht te doen. Dus Theo weg en de auto kon zomaar meegenomen worden. Wat waren Theo zijn intenties? Een nieuwe auto? Gelukkig is Wissan niet al te groot en is het niet opgevallen bij de bewoners of toeristen. Theo heeft zijn wagen in goede staat terug gevonden. Eind goed alles goed.

Wij zouden graag Willy Casier, Mark Van Leuven en zijn echtgenote willen bedanken voor hun aanwezigheid en ik zou nog een pluim willen geven voor Willy: als wij nog allemaal zo fit kunnen blijven gelijk Willy, wel dan mogen wij tevreden zijn, maar dat is nog af te wachten. Een goede stapper, gezond verstand en nog altijd actief, wel dat is toch geweldig. Daar kunnen wij een voorbeeld aan nemen.

Jos en Herman (die er wegens een knieblessure niet kon bij zijn) bedanken wij voor de organisatie. Eddy bedankt voor ons veilig thuis te brengen.Zo beste wandelvrienden, de vakantie staat voor de deur. Mag ik u namens het ganse bestuur van Wandelcub Kaddish alsook de leden een leuke vakantie toewensen.

Keep fit -Kathy