Terugblik op de wandeling

Na het verorberen van de lekkere croissants en de nodige koppen koffie, trokken we onze wandelschoenen aan en vertrokken richting Kemmelberg. Jawel dezelfde als bij de wielrenners. Op vraag of het een steile beklimming zou worden werd negatief geantwoord. We moesten zelfs eerst dalen om dan terug te stijgen. Vanwaar die daling dan wel? Tja opperde een wandelaar ze hebben toch eerst een put gegraven om dat zand dan allemaal op een hoop te gooien vandaar de berg. Hoe denkt ge dat ze anders aan 156m als hoogste punt van Vlaanderen zijn gekomen. Met zijn 11en trokken we richting berg ( nou ja!). Onze picknicken werden per taxi ( dank u wel Theo en Maria) tot op het topje van de berg gebracht zodat we die zware botterhammen en drinkflessen niet zelf moesten meesleuren. Naast een “Bourgondische” nu ook al en “Luxe” wandelclub aan het worden.Langs de ontluikende maïsvelden en andere bonte akkers slingerde ons wandelpad zich gestadig de hoogte in. Als we even pauzeerden en eens achterom keken kon je de schaduwen van de wolken over de akkers en weiden zien schuiven. In de verte was het kerkje van Loker en de silhouetten van de Zwarte en Rode berg te bespeuren. Het weer was ons gunstig gezind en het beetje harde wind namen we er graag bij.

Trouwens tussen de bomen bovenop de Kemmelberg voelden we daar niet veel van. Onderweg kwamen we het “Ossuaire Francais” opgericht ter nagedachtenis van de 5492 gevallen Fransmannen.Was het omdat de groep zo klein was of waren we allen al zo geroutineerd op de eigen wandelingen ik weet het niet. Feit was, dat we te vroeg op de picknickplaats waren. Dan maar een ommetje langs de Britse bunkers op de Lettenberg. Even een klein stukje terug naar beneden en dan via enkele boswegeltjes naar de Lettenberg. In de boswegeltjes kregen we de groeten van netels, wiegende braamtakken en geurige violieren.

De oude bunkers ( vroege commandoposten) werden dank zij vrijwilligers weer toonbaar gemaakt voor het grote publiek en een werd er ingericht als vleermuizen slaapplaats. Naast de bunkers is de Lettenberg ook versierd met een kunstige Calvarie.Ondertussen begonnen onze maagjes al te knorren en we klommen terug naar de top om op de bankjes, niet ver van het Franse WO I monument, onze picknick te verorberen. Even hebben we nog getwijfeld of  we bospaddestoel voor dessert ( zie foto) zouden nemen maar we hebben als goede wandelaars fauna en flora maar daar gelaten waar ze waren Na het middagmaal trokken we verder richting Kemmel. Het prachtige kasteel “ De Warande” dat nu dienstdoet als gemeentehuis mag er best wezen. Het prachtige park eromheen waar de Palingbeek zich doorslingert is voor altijd in ons geheugen opgeslagen.

De sanitaire stop in ’t Labyrint waar de bolders hun beste kunnen lieten zien was een ware oase. De drankjes aangeboden door onze club waren meer dan welkom. De lokale specialiteiten werden gretig geproefd en de aangepaste drinkbekers vielen duidelijk in de smaak.Alweer op weg om de andere kant van de Kemmelberg te verkennen vond Arlette een paraplu. Niet echt nodig vandaag maar misschien wel bruikbaar als wandelstok.

Dat hier in de streek stevig is gevochten voor vrijheid en vaderland valt niet te ontkennen als je de talrijke begraafplaatjes hier in het Heuvelland ziet. Ook vandaag liepen we langs zo eentje en het fijne aan deze plaatsjes is dat ze keurig onderhouden worden.

Langs de knooppuntpaaltjes liepen we verder naar “ De Monteberg” voor ons 4 uurtje. Belbus “Theo” had al wel 50 keer de berg op en neer gereden om de afspraakplaats te vinden. Maar ja er waren ook zoveel gelegenheden langs het parcours. Een laatste inspanning, maar dan wel eentje zonder veel moeite want het was steeds maar dalen, bracht ons terug in het muziekcentrum ’t Folk. Ook de meidoornhagen langs de weg konden ons niet tegenhouden want als een paard zijnen stal ruikt dan is er geen houden meer aan. 

Het avondeten was picco bello en nadat onze voorzitter zijn gasten bedankte en zij ons bedankten voor de uitnodiging trokken we allen weer huiswaarts.

Met de ondergaande zon achter ons konden we even onze ogen dichtdoen en alle heerlijkheden van Dranouter, Kemmelberg en omstreken nog even voor de geest halen om ze toe te voegen aan de andere prachtige wandelingen die we met onze club al mochten meemaken. 

Afspraak voor de volgende, zou ik zeggen. Kaddish wandelingen , NIET TE MISSEN !!!!! 

 Elpewe