Omdat we verleden jaar wat vergeten te zeggen waren, moesten we dit jaat wel terug naar de jaarlijks ingerichte babbelavond van ons wandelclubje. (Kaddish dus voor wie het niet zou weten). Ook deze keer werden wij feestelijk ontvangen door Serge De Groof, één van de mecenassen van ons clubje, in zijn Hoeve “De Zevenster” in Schilde. Even gezegd en gezwegen, ’t schijnt dat je hier het hele jaar door lekker kan komen eten, een aanrader!
Bij ’t binnenkomen kregen we al direkt nen dikke kus van onze voorzitter, allee, ikke niet maar mijn vrouw wel, maar wat niet is, kan nog komen ... Trouwens “voorzitter”, moet dat eigenlijk niet “voorstapper” zijn? Dat moet ik op de volgende babbelavond maar eens vragen, want dat is eigenlijk de bedoeling van nen babbelavond, dat wij, de gewone leden of moet ik hier zeggen de gewone stappers? ook eens ne keer iets mogen zeggen.
Enfin, de beste wensen vlogen daar in’t rond, er werd langs alle kanten gekust, (neeen, met onze voorstapper nog altijd niet ...), en ondertussen vloeide de heerlijke cava en het fruitsap overvloedig. Keuvelend in groepjes werd er gesnoept en genoten van lekkere hapjes: mouse van kwartel, mini loempia, worstenbroodje, mouse van forel, en opnieuw en opnieuw en opnieuw ...
Dan ben je eens op een BABBELAVOND, en dan zegt men, moet je horen, dan zegt men dat je toch moet opletten wat je zegt. En ik wou mij nu juist eens helemaal laten gaan ...
Ook de lidkaarten werden uitgedeeld door iemand die dat niet moest doen, maar toch deed, wat op zich natuurlijk bewonderenswaardig is, alleen kende hij niet alle namen, wat het dan weer moeilijk maakte. En ja, zei Jos, op alle lidkaarten staat ook Jos Van Bavel! Ik had al wel gezien dat je de kaarten kan plooien, en dan staat onze jouw naam op de achterkant !?!? of is het andersom?
Toen was het tijd om aan tafel te gaan. Witte of rode wijn werd geserveerd, water stond met of zonder bubbels op tafel. Gelukkig was daar Marc die ons allen duidelijk kon maken in welke fles Spa rood of Spa blauw zat. Daar ik niet BOB ben, was of heet, heb ik me toch maar wijselijk bij de wijn gehouden, want de “POMMARD” bleef wel in de kast liggen rijpen, maar de geschonken wijn mocht er ook zijn, zacht, vol en lekker, uitstekend passend bij de gerechten. Niet verwonderlijk als je weet dat Serge zelf had mogen kiezen.
Bij de driekleurige visterrine met whisky sausje vielen de geanimeerde gesprekken even stil, even maar klonk allen het getik van vorken en messen op de borden. Alle 36 aanwezigen waren aanwezig. Diegenen die niet aanwezig waren, waren afwezig, en zij weten het niet, omdat ze er niet waren natuurlijk, maar eigenlijk hadden ze ook nu weer ongelijk, en daar konden ze niets op terug zeggen omdat ze, juist, omdat ze er niet waren. Dat is voor iedereen duidelijk.
Onze jongste deelnemer, geboren op 10 december 2009, kan geen meter stappen, maar was wel van de partij! En hij, Alec, was zo braaf ..., maar ja, moest ik op zijn plaats gelegen hebben op die warme schoot ..., ik zou ook wel braaf geweest zijn hoor! En bompa Ronny en Bommi Ria, maar dat kon nog veranderen zei Ria, want het was al vanalles geweest, waren er natuurlijk bij om alles in goede banen te leiden, voor Alec. Mama en papa natuurlijk ook. En Willy Sommers keek toe boven het bed bij bommi,
Maar ’t kan zijn dat ik dit niet helemaal goed gehoord heb door al het gebabbel.
Volgens Ria moet Ronny nu tot zijn 70 werken zodat zij met Alec naar Centerparks kan. Naar ’t schijnt ziet Ronny dat wel zitten. Ik vraag mij af wat hij juist ziet zitten en waarom?
De Roomsoep “Windsor” smaakte delicious, maar het getetter viel niet meer te stoppen. Aan de tafel van het triumviraat Marc, Walter en Herman, zorgde Chrisje voor de ambiance, zei Marc, ondanks het feit dat ze niet goed hoort. Dat is natuurlijk wel handig op zo’n babbelavond, als de helft van ’t geleuter zomaar aan je voorbij gaat!
Na het duo van kalkoen en struisvogel medaillon met fijne sausjes en kroketjes, had Jos eindelijk genoeg energie verzameld om te speechen. Hij begon met iets over tochten, maar ik ben blij dat hij dat even liet rusten en iets mompelde van, ‘t staat in de lijst, want ik hou niet van tocht, zeker niet in mijne rug. Hij melde dat hij het kort ging houden, en geen 1000 woorden ging gebruiken. Ik denk dat hij zijn energie liever bewaard voor 1000 en 1 nachten.
We zijn maar met weinigen in onze club, wij zijn een kleine club, maar wij tellen allemaal voor Zeven. Ons palmares van wandelingen en aktiviteiten wordt door velen benijd. Onze Bourgondische stijl zonder navelkijken, maar dat komt omdat wij aaneen plakken zegt Mark (den andere Mark dus), de inzet van allen, de voorbereidingen, de hulp die iedereen geeft, maken van onze voorzitter ne Fiere Voorstapper. Allee, we zijn goe bezig, en ’t wordt door buitenstaanders gezien. Ze vragen zich steeds af, en ze vragen het ook aan Jos, Hoe doen ze het? Hoe doen ze het?
En dan volgt even wat droevig nieuws, echt speitzig, maar de BBQ staat in 2010 op non aktief.
Maar niet te lang getreurd, er komt een receptie in de 4 Notelaars, een quiz (er zijn al 6 ploegen ingeschreven) met veel vragen die je dan moet beantwoorden en nog vele wandelingen. We gaan naar Scherpenheuvel maar niet te voet, zegt Jan. We starten bij de nonnekes want een gewijde kaars brand beter, of heb ik dat verkeerd begrepen? Want Marc zei nog dat we een Katholieke club zijn waar niet wordt gefoefeld. Jos was ook ne pot kwijt, in Olen, die we moeten gaan zoeken, Voor Spa kon de Jan iets meegeven, maar hij kon niet zeggen watte ... Het zal weer wat worden ...
Onze sponsors kregen een daverend applaus van alle aanwezigen. Zij zorgen er mede voor dat onze Bourgondische wandelclub, die mensen met eenzelfde idee bijeenbrengt, en Kaddish uniek maakt onder de wandelclubs, kan blijven steun geven aan een organisatie als de 4 Notelaars.
De vermoeide benen, van al dat gebabbel, werden languit onder de tafels gestoken om te genieten van een diavoorstelling van Mark en Wilfried. Het werd zowaar stil in de zaal. We hebben dus echt specialisten in huis. We begonnen toen nog aan een wandeling door de patisserie van het huis met nadien een lekkere koffie of thee. Na een afsluiter naar keuze vielen de tongen eindelijk stil en konden we moe maar voldaan huiswaarts keren.
Johan
PS: Ben ik toch vergeten wat ik verleden jaar vergeten te zeggen was zeker !!!
Het is avond. We zijn op weg naar het park van Schoten, want Kaddish geeft weer zijn jaarlijkse BBQ, en die willen wij natuurlijk niet missen. Je weet wel, sommigen komen om te wandelen, anderen voor … . Alles straalt lente uit, en het frisse groen maakt iedereen blijgezind. De zon schijnt nog stralend, en zet alles in een warme gloed. Achter glas is het prachtig, maar buiten is het toch nog altijd een beetje fris. Ach, dat mag de pret niet drukken, want eten doen we weer binnen, alleen de bakkers staan buiten, maar die hebben een warm vuur en de nodige drankjes om warm te blijven, en daarbij, van werken krijg je het warm.
Toch wel iets minder volk dan verleden jaar … . Naar het schijnt zitten de slechte ruggen, de kleinkinderen en communiefeesten hier voor iets tussen. Van slechte ruggen gesproken, er zijn er nogal wat in de club die daar last van hebben, ik trouwens ook. Ik kan echter niet geloven dat dat van het wandelen zou komen, neen, neen ’t zal wel van iets anders zijn … .
Alleé, nu dat weer achter de rug is (slik), kunnen we het eens hebben over de BBQ. Die startte met een brochette lekkere scampi s, echt ongelooflijk, zo lekker! En wat was ik blij dat er iemand allegrisch, of is het allergisch, was aan schaaldieren, want zo mocht ik er twee eten. Ja, je hebt er die bij Kaddish zijn om te wandelen en andere voor … .
Het groente en sauzen en brood buffet was schitterend, heerlijk en gevarieerd, en zeker niet te weinig, neen, zelfs helemaal niet te weinig. Hier had weer iemand zijn, of moet ik zeggen haar beste beentje voorgezet.
De tafels stonden in een grote U opgesteld. Dat gaf wel een goed zicht op alle aanwezigen, maar om te ‘converseren’ stonden ze wat ver uit elkaar en megafoons waren niet voorzien. Daardoor werd er toch niet minder gezellig gekeuveld met de naaste buren. Op sommige momenten leek het wel op de babbelavond. Marc (één van de bakkers, je weet wel ) sprak zelfs in vloeiend Frans op sommige momenten: “Voici le tangque” zei hij, en hij reikte daarbij een tang aan om de stukken vlees te nemen.
Mijn zalm in papillot had wel zwarte voeten, maar ik had juist dat stuk gekozen omdat ik hem goed gebakken wou, en ik wist dat ik een tekst mocht schrijven, en je moet toch iets te vertellen hebben zeker. ’t Was lekker, echt waar, en voor de liefhebbers waren hier ook weer enkele stukken op overschot. Die visboer kent er wat van.
Toen kregen we kruidige worst van lek mijn liptje. Saté, kipfilé en biefstuk volgden, allemaal zo mals en zacht, en heerlijk gebakken. Hoe doen ze het, hoe doen ze het? Proficiat mannen, geweldig.
Mark (onze webmaster, want er zijn nogal wat Marken en Walters in de club) vroeg zich af of je op een hometrainer ook bergaf kon rijden, en zonder handen. Ik ben aan ’t informeren, maar tot nog toe kreeg ik hierover geen uitsluitsel. De Belgische wielerbond heeft mij beloofd dit grondig uit te zoeken, maar verder heb ik hierover niets meer gehoord. We zullen maar aannemen dat het kan.
Toen volgde er nog een heel gesprek over het dilemma van het opstaan, diepzinnige gesprekken over politiek, ouder worden hoewel dat voor ons allen nog zeer ver weg is, dementie, reizen, opvoeden van kinderen ... . Ach het leven kan hard zijn, maar als we met Kaddish kunnen BBQ-en, maakt dat het leven toch weer een stukje zachter.
Nog even met z’n allen de handen uit de mouwen gestoken om op te ruimen, en rond 12.00 uur konden wij weer volledig voldaan huiswaarts keren.
Johan